1. Wybór terapeuty

Dostępność specjalistów świadczących usługi dotyczące szeroko rozumianej pomocy jest dziś zdecydowanie większa niż jeszcze kilka lat temu. Co jest niewątpliwym plusem. Jednak zdarzają się sytuacje kiedy osoba, do której trafiamy nie posiada wystarczających kompetencji. Aby zaoszczędzić czas ( i pieniądze) należy najpierw sprawdzić czy osoba, która będzie diagnozowała dziecko ma wystarczające kwalifikacje. W przypadku integracji sensorycznej niezbędny jest dyplom ukończenia dwustopniowego kursu nadający tytuł terapeuty integracji sensorycznej. Na tej podstawie można sprawdzić czy taka osoba widnieje w bazie terapeutów.

2. Diagnoza

Zazwyczaj są to 2-4 spotkania ( w zależności od wieku dziecka, stopnia koncentracji) zaczynające się od wywiadu – czyli informacji uzyskanych od rodziców / opiekunów dziecka. Ocenie i analizie podlega zarówno swobodne zachowanie dziecka, często w nowych warunkach, w kontakcie z nową osobą a także zabawa celowa, kiedy dziecko zapraszane jest do uczestnictwa. Jeżeli wiek dziecka pozwala (od 4 r.ż) przeprowadzane są Południowokalifornijskie Testy Integracji Sensorycznej, które stanowią pełną standaryzowaną baterię badawczą. Opinię uzupełniają próby Obserwacji Klinicznej, które można okreslić jako „mini test sprawnościowy”. Obecnie największą wagę przywiązuje się do obserwacji i informacji uzyskanych od opiekunów. Ostatnie spotkanie przeznaczone jest na omówienie wyników.

3. Plan terapeutyczny

Na podstawie przeprowadzonej diagnozy terapeuta prowadzący (lub przeprowadzający diagnozę) przygotowuje plan, wg. którego należy ćwiczyć by osiągnąć zamierzone cele terapeutyczne. Ważna jest realizacja planu, ale także kontrola odnoszonych przez dziecko sukcesów. Rodzice powinni też otrzymać informacje o tym jak pracować z dzieckiem w domu, w co się bawić, czego unikać, co wprowadzać.

4. Terapia Integracji Sensorycznej

Czyli czas na zabawę!. Spotkania odbywają się zazwyczaj 1-2 w tygodniu i trwają po ok.50 min. Ćwiczenia skonstruowane są w taki sposób aby w sposób kontrolowany angażowały jak najwięcej systemów ośrodkowego układu nerwowego (dotykowy, słuchowy, węchowy, proprioceptywny i przedsionkowy). Istotą zadań jest poprzez odpowiednią stymulację mózgu uzyskanie spontanicznej adaptacyjnej reakcji dziecka, która pozytywnie wpływa na integrację docierających bodźców. Ważne jest aby ćwiczenia były adekwatne do wieku a także możliwości dziecka, sprawiały radość, kończyły się sukcesem a mózg zostawiały w poznawczym niedosycie. Ważna jest praca w domu, dlatego po każdych zajęciach terapeuta powinien zadać „pracę domową” a także opowiedzieć rodzicom co było na zajęciach. Uwaga: rodzic zawsze ma prawo pozostać w sali jeśli tego sobie życzy. Terapeuta nie może tego zabronić!

5. Ewaluacja

Przynajmniej raz na pół roku terapeuta powinien przeprowadzić re-diagnozę. Dzięki temu obserwuje się zmiany jakie zaszły od początku trwania terapii. Na tej podstawie formułowane są kolejne cele, które w pracy z dzieckiem należy osiągnąć. Jeżeli po drugiej re-diagnozie nie ma poprawy w wynikach należy zastanowić się nad istotą kontynuowania terapii.